در اين زمان يهود را آتش مقدس نبود . زيرا آنان به هنگام آوارگى آن آتش را در چاه ريخته بودند . اندكى از لجن آن چاه آوردند و بر روى هيزمى كه قربانى را بر آن نهاده بودند ريختند ، پس از تقريبا صد و چهل سال كه خاموش شده بود به فرمان خدا شعله‌ور گرديد ، چون عزرا اين معجزه بديد از لاى و لجن آن چاه سه جرعه بنوشيد . خداوند او را روح قدسى عنايت كرد و همهء كتب وحى را بر زبان او جارى ساخت و عزرا آن كتب را چنان كه در اصل بودند بار ديگر پديد آورد . خشايارشاى دوم « 176 » او را اردشير نامند . دو ماه پادشاهى كرد . سغديان او را به قتل رسانيد و پس از او اندك مدتى بر تخت نشست . سغديان « 177 » هفت ماه پادشاهى كرد و اين هفت ماه و آن دو ماه هم در ضمن پادشاهى اريوخ آمده است . داريوش نوتوس « 178 » يعنى داريوش پسر كنيز . او نوزده سال پادشاهى كرد « 179 » . در سال پانزدهم پادشاهىاش مصريان سر از طاعت ايرانيان برتافتند و پس از صد و بيست و چهار سال تسلط ايرانيان ، براى خود پادشاهى برگزيدند . اردشير دوم اين پادشاه به مدبر [ يا با حافظه ] « 180 » معروف است . يونانيان او را آزتاگسرك سيس « 181 » مىنامند . چهل سال پادشاهى كرد و با استر دختر پاكدامن عبرى ازدواج كرد و هامان عمليقى را كه قصد نابودى آوارگان بنى اسرائيل را داشت بردار كرد و اين به دعاى استر و دوستش ، مردخاى صدّيق ، بود . در سال پانزدهم پادشاهىاش افريكانوس سردار فرنگان شهر قرخيدونيا [ : قرطاجنه ] را ويران كرد و آن ديار را به نام خود افريقيه ناميد « 182 » .